Auteursarchief: evnieuwland

Music Meeting in Nijmegen

Music Meeting in het park in Nijmegen kende een zonovergoten eerste dag.
Hoofdgast van de zaterdag is superbassist Richard Bona (Joe Zawinul, Pat Metheny, John Legend) die stelde een groep bijzondere sterren samen: Mandekan Cubano. Naast een solo performance bij de opening was hij de afsluiter in de bomvolle Appolotent. Ook uit New York: saxofoniste Lakecia Benjamin & SoulSquad. Speelde met jazzlegende Clark Terry, leidt de Hot Spot Horns, waarmee ze werkt met Stevie Wonder, Alicia Keys en Macy Gray. Met SoulSquad presenteert ze eigen werk.
Myanmar Meets Europe, een exclusief tienkoppig project, belicht de onbekende cultuur van het afgesloten Birma met Birmese en Europese muzikanten. Ondanks het mooie decor en een videoprojectie van de percusionist kunnen de bezoekers hier wat minder mee zo in het begin van de middag.
Zanger/gitarist Tcheka uit Kaap Verdie ontwikkelde een unieke stijl, gebaseerd op batuque-ritmes van het Kaapverdische Santiago. Voor de gelegenheid featuring steraccordeonist Régis Gizavo (Madagaskar). Op de andere podia zijn een Turkse band Gevende te zien en Mokooba met Afrikaanse ritmes.
Met pinksteren gaat Music Meeting verder met o.a. Ibrahim Malouf en Maite Hontele.

Cd Presentatie Trijntje Oosterhuis: “Wrecks we Adore”

Geslaagde samenwerking Trijntje Oosterhuis en Anouk op ‘Wrecks We Adore’

tekst: Serge Julien/Fotografie: Eric van Nieuwland

Hoewel Trijntje Oosterhuis een van de populairste zangeressen van Nederland is, en een bijna onvermoeibare werkdrift heeft, ze is met haar fenomenale zangkwaliteiten in de afgelopen jaren toch een stuk minder te horen op de radiozenders 3FM en 538. Dat heeft ook te maken met de keuze van haar songrepertoire, waarin ze stevig fleurt met jazz en soul. Genres die de populaire radiozenders nu eenmaal in mindere mate draaien. Overigens pakten Oosterhuis’ laatste projecten ontzettend goed uit met songs van onder andere Burt Bacharach en Michael Jackson. Maar een echte megahit heeft de zangeres al jaren niet meer gehad.

Hitpotentie
Met de nummers op Oosterhuis’ nieuwe album ‘Wrecks We Adore’ zit het wel goed qua hitpotentie, voor zover dat een criterium is. Niemand minder dan Anouk en haar twee Zweedse kompanen Martin Gjerstad en Tore Johansson kropen in de pen en achter de productieknoppen, om het nieuwe album van Trijntje in elkaar te draaien. Aanvankelijk had Oosterhuis het idee om Anouk één liedje te laten schrijven, maar de Haagse singer/songwriter raakte zo enthousiast dat ze een heel album wilde maken.

De invloed van Anouk is vanaf de eerste track ‘Better Think Twice’ meteen hoorbaar. De zangbenadering ligt er dubbeldik bovenop, maar ook de teksten over liefdesperikelen zijn ‘vintage’ Anouk. Dat is al een pluspunt voor de populaire zangeres, die daarmee aantoont een vakkundig songsmid te zijn. Maar ook is het knap hoe Oosterhuis zich ogenschijnlijk makkelijk in die nummers weeft met haar rijke stemgeluid. Je krijgt tijdens het luisteren de indruk dat de twee zangeressen op dezelfde emotionele golflengte zitten. Met volle overtuiging zingt Oosterhuis ‘Oh boy you better think twice, before I’ll pack my bags and leave your sorry ass behind’. Het is feller dan we gewend zijn van Oosterhuis, maar ze lijkt zich als een vis in het water te voelen.  Daarnaast klinkt ze vrolijk en opgewekt in de hit ‘Happiness’, en gevoelig en melancholisch in de ballads ‘What About My Heart’ en ‘You Own My Heart’.

Passie en overtuiging
Oosterhuis zingt de teksten met passie en overtuiging. Daarmee bewijst ze haar kracht ook dergelijk repertoire aan te kunnen. Muzikaal valt er op ‘Wrecks We Adore’ ook een hoop te genieten. Anouk en haar kompanen hebben een neus voor muzikale avontuurtjes. Het merendeel van de melodieën en zanglijnen is pakkend en bij vlagen kippenvelopwekkend, in bijvoorbeeld  ‘Knocked Out’ en ‘One Step Away From Coming Home’. Ook is er ruimte voor subtiele toevoegingen zoals het melancholisch gesimuleerde orgeltje in ‘Better Think Twice’, dat je even waant tijdens een wandeling door de Amsterdamse Jordaan. Maar ook het prachtig dreigende koortje in de apotheose van ‘Knocked Out’ grijpt je bij je strot.

Aangename verrassing
‘Wrecks We Adore’ klinkt door de invloed van Anouk rauwer dan we van Trijntje Oosterhuis gewend zijn, en dat is een aangename verrassing. Ze klinkt fris, alsof ze aan de vooravond staat van een nieuw begin. Oosterhuis bewijst nog eens een magistrale zangeres te zijn, die van meerdere markten thuis is en het allemaal aankan. Dit nieuwe album is daar wederom een voorbeeld van. ‘Wrecks We Adore’ is een geslaagde samenwerking tussen twee van Nederlandse meest succesvolle muzikanten!

‘Wrecks We Adore’ is onder andere verkrijgbaar via iTunes en Bol.com.


Nostalgia 77 in Bird

Tekst: Davey Hoppema Foto’s: Eric van Nieuwland

De vuisten gaan gebald de lucht in. Het vuur spat uit de ogen. Instrumenten worden gezoend. Oerkreten vliegen in het rond. Het is vrijdag 10 februari. Klokslag 22.00 uur in BIRD. Nostalgia 77 is zojuist heroïsch klaargekomen.

 

Griekse religie
Nostalgie. Ik vind het een prachtig woord. Het klinkt als muziek in mijn oren. Een verweving van magie en een soort eeuwenoude Griekse religie. Muziek vind ik nostalgisch. Muziek gaat mee met de huidige technologische revolutie, maar blijft vaak ook heel dicht bij de oorsprong. Mensen die zich samen creatief uiten. Noem het minstrelen of troubadours. Noem het nostalgie.

Psychedelisch jasje
Vanavond speelt Nostalgia 77 in BIRD. Nostalgia 77 is het kindje van producer en gitarist Benedic Lamdin. Hij kleed jazz uit de oude doos in een nieuw psychedelisch jasje. Soms een beetje funky en soms met wat soul.

Nostalgia Octet
Af en toe opereert hij solo, maar vanavond speelt hij met een vijftal jazzmuzikanten uit zijn Nostalgia octet. Op het laatste album van Nostalgia 77 is naast het octet, Josa Peit als zangeres te horen. Zij is vanavond in BIRD het zevende wiel aan de Engelse jazzbus.

Visje
De zangeres is net een soort visje. Met haar handen op elkaar zwemt ze over het podium. Het ene moment zingt ze gevoelig, het andere moment hopt ze al rappend over het podium. Het nummer ‘Beautiful lie’ is teder. Het is afkomstig van het album Sleepwalking Society. Josa Peit wordt als een ware Lennie Kuhr ondersteunt door zes jazztroubadours. “Lai, lai, lai, lai.”, zingt ze zwoel. We fladderen ontspannen door de kou in BIRD.

 

Losbandige dans
Josa verlaat even het podium. Het woord is aan het zespersoons octet. Als de kat van huis is dansen de muizen. De mannen gaan los. De saxofonist, de trompettist en de pianist smelten samen. De drum voelt als een opzwepende mars. Het geheel bouwt zich in een keer geweldig op. Mijn glimlach word steeds groter. Deze jazzset verdient een losbandige dans, maar mijn Hollandse genen beteugelen mijn uitbundigheid. Ik geniet ingetogen.

 

RoadTRIP
Het optreden wordt steeds gekker. De saxofonist geeft een van zijn rode oorbellen aan Josa. De bassist (the Chelsea man) schreeuwt. Het nummer “Call for all demons” is het epische einde. Ontstaan tijdens een Franse roadtrip. Een trip met een hoofdletter T. Het begint met een luid gejoel van alle bandleden en eindigt in een kakofonie van melodieuze jazz. Nostalgische jazz met een psychedelisch randje.


Sensuàl overtreft zichzelf in De Kleine Komedie

tekst: Serge Julien Fotografie: Eric van Nieuwland
Gezien: Sensuàl in De Kleine Komedie, Amsterdam op 6  februari 2011.

Met het laatst verschenen album ‘Trinta’ (dertig) bracht de Nederlandse groep Sensuàl haar meest artistieke werkstuk uit. Net als bij de gemiddelde dertiger rezen ook bij zangeres Eva Kieboom en toetsenist Emiel van Rijthoven levensvraagstukken bij het bereiken van deze magische leeftijd. Het leidde tot een creatief proces waarin de leden hun gevoel lieten opgaan in muziek. De vertrouwde combinatie van jazz, pop en Braziliaans werd aangevuld met wereldklanken en groeide in passie en intensiteit.

Bezielende tourfinale
In het sfeervolle De Kleine Komedie in Amsterdam liet Sensuàl haar meest recente werk tot leven komen tijdens een bezielende finale van de ‘Trinta Theater Tour’. Vorig jaar liet de groep bij de eerste ‘Trinta’ concerten al horen gegroeid te zijn in de live uitvoeringen van hun liedjes. Dat kwam niet in de laatste plaats door de frisse groep nieuwe muzikanten bestaande uit Rik Kraak op bas, Tim Dudek op drums en Udo Demandt op percussie. Ook in Amsterdam bleek de show avontuurlijk, geïnspireerd en bleek de podiumuitstraling van met name Kieboom aan kracht te hebben gewonnen. Met gemak praatte de zangeres de liedjes aan elkaar, en zong ze met haar prachtig geschoolde stem de voornamelijk in Portugees geschreven liedjes naar hoog niveau.

Nagenoeg het hele album ‘Trinta’ kwam voorbij tijdens de in twee sets verdeelde show, die begon met het heerlijk dobberende ‘Uma Ponte’ van het met een Edison bekroonde tweede album ‘Salve’. Van Rijthoven liet hierin meteen zijn magistrale toetsenspel horen. Het speelse ‘Quando’ met bossa ritme werd gevolgd door een van de prijsnummers van ‘Trinta’: ‘Você e meu Norte’. Een combinatie van een late night jazzsfeertje waarin romantiek en dramatiek elkaar afwisselden met mystieke elementen gevoed door Udo Demandt’s percussiespel. Stevie Wonder’s funky toetsenspel klonk door tijdens Van Rijthoven’s aanslagen op de Rhodes en Hohner in een opzwepend ‘Não Va Dar’.

 

Nieuwe arrangementen
Was de eerste showhelft al een winnaar, de tweede helft liet je met open mond achter. Al zittend op kussens namen de muzikanten ‘Samba Na Cama’, Olhos Azuis’ en Não Preciso’ onder handen met nieuwe arrangementen. Het gebruik van de steelgitaar, kalimba en subtiel percussiespel gaven de songs dat mooie stukje wereldkarakter. Prachtig was het geïnspireerde samenspel tussen Kieboom en Kraak in ‘Não Preciso’. Verrassing in de set was een meeslepend en loepzuiver gezongen ‘Bridge Over Troubled Water’ van Simon & Garfunkel, waarin Kieboom slechts werd begeleid door een intens spelende Van Rijthoven.

Als de swingende titeltrack ‘Trinta’ de laatste song was, dan was dat al genoeg geweest voor een geslaagde avond. Uiteraard was er ruimte voor toegiften met ‘Borboleta’ dat een subtiel gitaarloopje met zich meedroeg, en waarbij je jezelf wandelend op het strand waande, genietend van een licht briesje. De poppy bossa in het Engelstalige ‘Salve Soul’ sloot het optreden af.

Uitgebalanceerde set
Sensuàl overtrof zichzelf met een uitgebalanceerde set van rustige liedjes en meer uptempo nummers, voorzien van avontuurlijke arrangementen en intense uitvoeringen in een relaxte en overtuigende podiumperformance. De bezoekers kregen een warme deken over zich heen van een gepassioneerde groep muzikanten. De beloning voor het trotseren van een ijzig koude maandagavond.


Activiteiten in 2012: Fotografie, Video & Workshops, We Catch the magic moments 4U!

In 2011 ben ik samen met Ron Beenen begonnen om video’s te maken met de spiegelreflexcamera’s die we al hebben (Canon 5D en 1D), resultaten kun je bekijken op ons youtube kanaal :

http://www.youtube.com/user/dironecmedia?blend=1&ob=video-mustangbase

Omdat we beiden actief zijn in de muziekscene staan er nu vooral live registraties en binnenkort ook videoclips op, echter we maken ook graag bedrijfsvideo’s. Voor onze grootste klant Sunny Cars hebben we reisbureau instructievideo’s gemaakt, en een kantoorimpressie video. Als extra’s zijn daar Franse ondertiteling en voice-over aan toegevoegd! Binnenkort hier ook voorbeelden van op www.dironecmedia.com

2012 wordt naast deze video activiteiten ook het jaar van een nieuw boek wat ik samen met Serge Julien aan het maken ben. Roffa soul Sisters! gaat over Soul zangeressen met een Rotterdamse achtergrond of een band met de stad Rotterdam. In Juni wordt het boek verwacht.

Fotografie blijft mijn hoofdvak en ik hou me graag aanbevolen voor al uw fotografie in 2012! check mijn site voor veel voorbeeldfoto’s en een lijst met vaste klanten als referentie.

Tenslotte meld ik graag nog even dat ik ook fotografie (concert-, reis- , reportage- en portretfotografie) workshops geef aan particlieren in kleine groepjes maar ook aan bedrijven!

Mag het maar een mooi kleurrijk en vrolijk 2012 worden in stilstaand en bewegend beeld!

Met vriendelijke groet,

 

Eric van Nieuwland

 

Fotograaf (en video-maker)

Fotografie op : http://www.thedigitalphotoexperience.nl

mail: eric@thedigitalphotoexperience.nl

 

Video (samen met ron Beenen)  Dironecmedia:

videos op: http://www.dironecmedia.com

mail: info@dironecmedia.com

 

 

tel: 06-10934495

 

adres: binnenduin 3

2681XB Monster (Westland)

 

KVK: 27284226

BTW: NL 1818 95 511 B01

Aangesloten bij de NVJ (Ned. Ver. van Fotojournalisten)

 


Sherry Dyanne:Sing me a song

Ze is al een tijdje actief in de scene en trad o.a. al op met Candy Dulfer en Trijntje Oosterhuis met fraaie soul covers, maar nu is haar eigen cd op de markt en dat is goed nieuws. Samen met al haar Facebook vrienden stelde ze een album samen met onbekende en een enkele bekende cover. De Soulvolle stem van Sherry komt vanaf de eerste seconde aan en haar uitgebreidde band met blazers en violisten vullen de kleine zaal van People’s Place. de song ”What a difference a day made” is mijn persoonlijke hoogtepunt van deze avond, en als Sherry’s vader haar de eerste CD uitreikt is de avond compleet. Met een toegift en vooral veel handtekeningen op de cd’s mag Sherry Dyanne terugkijken op een mooie avond en trots zijn op haar cd ”Sing me a song” en de eerste single “Come on a my house”.

Onderstaand de foto impressie (video volgt) van de cd release party:


Crossing Border met ontdekkingen

Het kleinschalige literatuur en muziekfestival Crossing Border is een uitstekende gelegenheid om nieuwe muziek te horen. Verrassing op de zaterdag was de mysterieuze Chinawoman die met bijna hypnotiserende stem te groot was voor het kleine zaaltje waar ze speelde.

Ed Sheeran is  slechts 20 jaren jong maar bespeeld het podium of hij het al jaren doet. In zijn eentje maakt hij met zijn popfolkmuziek met een hiphop randje aanstekelijke songs. De zomerhit in Engeland was zijn hit “The A Team”  die hij zonder versterking voor een volle en vooral stille zaal zong, indrukwekkend.

Country en folk muziek is een lekkere combinatie die vertolkt werd door bassiste Amy Lavere, die blij reageert op een volle zaal. Net als Ed Sheeran waardeert ze dat het publiek echt luistert ipv bier drinken en praten zoals bij veel andere festivals wel gebeurd.

Twee grote namen op het festival waren The low Anthem en Patrick Wolf, de eerste viel mij wat tegen met te veel pauzes tussen de rustige nummers in waardoor de show niet echt op gang kwam. De multi-instrumentalist Patrick Wolf daarentegen was de artiest om af te sluiten met aangename songs en een goede act zowel visueel als muzikaal.

 


15e keer Night of the Proms

Men krijgt maar geen genoeg van de NOTP formule met deze keer: Angie Stone, Mick Hucknall (simple Red), Div4s, Miss Montreal, James Blunt en natuurlijk John Miles. Dit alles onder begeleiding van het orkest Il Novecento. Foto impressie staat hier:

 


Edisons Jazz&Wereld muziek gaan naar…

De winnaars voor Edison Jazz/World, de oudste muziekprijs van Nederland, zijn bekend. In de categorie Jazz Nationaal is Tineke Postma winnares. Zij kreeg dit nieuws al eerder te horen, tijdens de opname van haar live optreden bij de culturele talkshow Opium van Cornald Maas, welke zaterdagavond 29 oktober om 22.35 uur bij de AVRO op Nederland 2 zal worden uitgezonden. Andere winnaars zijn de internationale artiesten Gerald Clayton, Kurt Elling en Mariza.

De Edison voor dvd gaat naar de legendarische opnames uit 1968 van Aretha Franklin live in het Concertgebouw. En bij de categorie Bijzondere Uitgave van Historische Aard beloont de vakjury The Sesjun Radio Shows met een Edison. De prijzen worden op woensdag 16 november in het Muziekgebouw Eindhoven uitgereikt.

In de categorie Jazz Nationaal is de keuze gevallen op het album ‘The Dawn Of Light’ van Tineke Postma. De jury vindt dat de saxofoniste met dit album toont dat haar muzikale ontwikkeling gestaag voortschrijdt en haar eigen stijl zich steeds duidelijker aftekent. Ook viel het de jury op dat Tineke veel ruimte laat voor haar begeleiders Marc van Roon, Frans van der Hoeven en Martijn Vink met wie ze een hecht kwartet vormt.

De pianist Gerald Clayton krijgt de prijs voor beste internationale jazzartiest toebedeeld. Zijn album ‘Bond – The Paris Sessions’ verdient volgens de jury een Edison. Al vroeg kwam en bleef Gerald uit de schaduw van zijn beroemde vader John en oom Jeff (The Clayton Brothers). Misschien is het de combinatie van zijn gedegen klassieke vooropleiding en de latere jazz studies die hem tot zo’n opvallend ruim denkend pianist maken, aldus de jury.

In de categorie Jazz Vocaal gaat de prijs naar het album ‘The Gate’, dat volgens de jury een mijlpaal markeert voor de uit Chicago afkomstige vocalist Kurt Elling. Zijn geluid roept de herinnering op aan Coltrane en doet denken aan een tenorsax. Ook ditmaal worden zijn dromerige vocalen gedragen door ijzersterke composities. The Gate is volgens de jury smaakvol geproduceerd door Don Was en met een enorm vakmanschap gemaakt. Pure klasse.

De prijs voor dvd gaat naar de legendarische opnames uit 1968 van Aretha Franklin live in het Concertgebouw. Een uniek concert van een jonge Aretha Franklin (26), die met haar intensiteit en integriteit een werkelijk tjokvol en uitzinnig Concertgebouw in extase brengt. De simpele maar doeltreffende zwart-wit registratie en het uitstekende geluid maken van deze dvd een uitgave van groot historisch belang. De jury: “Hulde aan regisseur Bob Rooyens en producers Freddy Haayen en Willem van Kooten die destijds de tegenwoordigheid van geest hadden om dit schitterende concert te registreren; hulde ook aan bassist/musicoloog Hans Mantel die de opnames terugvond in de Nederlandse omroeparchieven en ze opnieuw onder de aandacht van de makers bracht.”

De Portugese zangeres Mariza krijgt het bronzen beeldje voor haar album ‘Fado Tradicional’. Met dit album is Mariza terug bij haar wortels, bij de oorsprong van de fado. De melodieën zijn traditioneel waardoor aan gevarieerdheid van het aanbod wat wordt ingeboet, ondanks de verschillen in tempo van de liederen. Daar staat volgens de jury tegenover dat Mariza met groot, natuurlijk gemak en met overtuigende emotie recht doet aan de traditie van de fado.

Ook dit jaar is er een Edison voor een Bijzondere Uitgave Van Historische Aard. Die gaat deze keer naar de cd serie “The Sesjun Radio Shows”. De serie kan het Nederlandse jazzgeweten nog geruime tijd wakker blijven schudden. De eerste drie delen – Baker, Blakey en Evans – zijn slechts de prelude naar een opmerkelijk goed geconserveerd Nederlands jazz radioarchief. Sejun makers Cees Schrama en Dick de Winter hebben zo’n dertig jaar wekelijks live jazzradio geproduceerd op het hoogste internationale niveau. Wereldsterren kwamen niet toevallig even langs. Nee, ze kwamen als vanzelfsprekend terug.

Ruth Jacott werd verrast met het feit dat zij winnaar is geworden van de Edison Jazzism Publieksprijs 2011. Haar album A Tribute to Billie Holiday heeft van het publiek de meeste stemmen gekregen. Zij heeft dit opgenomen met het Metropole Orkest onder leiding van Michael Abene en in samenwerking met toparrangeurs.

 


Laatste keer voorlopig van Candy Dulfer

Candy verzorgd al enkele malen het programma op de vrijdagavond in club Dauphine op het Amstelplein met top talent uit NL.  De laatste keer voordat ze 3 maanden op wereldtournee gaat schitterd ze met nieuwkommers als Puck Cyson en Rina Mushonga. Naast voor mij nog veel onbekend talent waaronder een gitarist van 15 jaar oud die speelt als Jimi Hendrix (!) is het toch “oudgediende”Miss Dulfer die met gemaak de band leidt en dueleerd met de drummer en toetsenist. Als ook Trijntje Oosterhuis het podium betreedt met Michael Jackson songs gaat het dak eraf! Club Dauphine geeft iedere vrijdag naast diner een live- avond met bekend en onbekend talent van Nederlandse bodem, check www.club-dapuhine.nl  voor de laatste info.

Hieronder de foto’s van deze topavond:

 


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.