Nostalgia 77 in Bird

Tekst: Davey Hoppema Foto’s: Eric van Nieuwland

De vuisten gaan gebald de lucht in. Het vuur spat uit de ogen. Instrumenten worden gezoend. Oerkreten vliegen in het rond. Het is vrijdag 10 februari. Klokslag 22.00 uur in BIRD. Nostalgia 77 is zojuist heroïsch klaargekomen.

 

Griekse religie
Nostalgie. Ik vind het een prachtig woord. Het klinkt als muziek in mijn oren. Een verweving van magie en een soort eeuwenoude Griekse religie. Muziek vind ik nostalgisch. Muziek gaat mee met de huidige technologische revolutie, maar blijft vaak ook heel dicht bij de oorsprong. Mensen die zich samen creatief uiten. Noem het minstrelen of troubadours. Noem het nostalgie.

Psychedelisch jasje
Vanavond speelt Nostalgia 77 in BIRD. Nostalgia 77 is het kindje van producer en gitarist Benedic Lamdin. Hij kleed jazz uit de oude doos in een nieuw psychedelisch jasje. Soms een beetje funky en soms met wat soul.

Nostalgia Octet
Af en toe opereert hij solo, maar vanavond speelt hij met een vijftal jazzmuzikanten uit zijn Nostalgia octet. Op het laatste album van Nostalgia 77 is naast het octet, Josa Peit als zangeres te horen. Zij is vanavond in BIRD het zevende wiel aan de Engelse jazzbus.

Visje
De zangeres is net een soort visje. Met haar handen op elkaar zwemt ze over het podium. Het ene moment zingt ze gevoelig, het andere moment hopt ze al rappend over het podium. Het nummer ‘Beautiful lie’ is teder. Het is afkomstig van het album Sleepwalking Society. Josa Peit wordt als een ware Lennie Kuhr ondersteunt door zes jazztroubadours. “Lai, lai, lai, lai.”, zingt ze zwoel. We fladderen ontspannen door de kou in BIRD.

 

Losbandige dans
Josa verlaat even het podium. Het woord is aan het zespersoons octet. Als de kat van huis is dansen de muizen. De mannen gaan los. De saxofonist, de trompettist en de pianist smelten samen. De drum voelt als een opzwepende mars. Het geheel bouwt zich in een keer geweldig op. Mijn glimlach word steeds groter. Deze jazzset verdient een losbandige dans, maar mijn Hollandse genen beteugelen mijn uitbundigheid. Ik geniet ingetogen.

 

RoadTRIP
Het optreden wordt steeds gekker. De saxofonist geeft een van zijn rode oorbellen aan Josa. De bassist (the Chelsea man) schreeuwt. Het nummer “Call for all demons” is het epische einde. Ontstaan tijdens een Franse roadtrip. Een trip met een hoofdletter T. Het begint met een luid gejoel van alle bandleden en eindigt in een kakofonie van melodieuze jazz. Nostalgische jazz met een psychedelisch randje.

Sensuàl overtreft zichzelf in De Kleine Komedie

tekst: Serge Julien Fotografie: Eric van Nieuwland
Gezien: Sensuàl in De Kleine Komedie, Amsterdam op 6  februari 2011.

Met het laatst verschenen album ‘Trinta’ (dertig) bracht de Nederlandse groep Sensuàl haar meest artistieke werkstuk uit. Net als bij de gemiddelde dertiger rezen ook bij zangeres Eva Kieboom en toetsenist Emiel van Rijthoven levensvraagstukken bij het bereiken van deze magische leeftijd. Het leidde tot een creatief proces waarin de leden hun gevoel lieten opgaan in muziek. De vertrouwde combinatie van jazz, pop en Braziliaans werd aangevuld met wereldklanken en groeide in passie en intensiteit.

Bezielende tourfinale
In het sfeervolle De Kleine Komedie in Amsterdam liet Sensuàl haar meest recente werk tot leven komen tijdens een bezielende finale van de ‘Trinta Theater Tour’. Vorig jaar liet de groep bij de eerste ‘Trinta’ concerten al horen gegroeid te zijn in de live uitvoeringen van hun liedjes. Dat kwam niet in de laatste plaats door de frisse groep nieuwe muzikanten bestaande uit Rik Kraak op bas, Tim Dudek op drums en Udo Demandt op percussie. Ook in Amsterdam bleek de show avontuurlijk, geïnspireerd en bleek de podiumuitstraling van met name Kieboom aan kracht te hebben gewonnen. Met gemak praatte de zangeres de liedjes aan elkaar, en zong ze met haar prachtig geschoolde stem de voornamelijk in Portugees geschreven liedjes naar hoog niveau.

Nagenoeg het hele album ‘Trinta’ kwam voorbij tijdens de in twee sets verdeelde show, die begon met het heerlijk dobberende ‘Uma Ponte’ van het met een Edison bekroonde tweede album ‘Salve’. Van Rijthoven liet hierin meteen zijn magistrale toetsenspel horen. Het speelse ‘Quando’ met bossa ritme werd gevolgd door een van de prijsnummers van ‘Trinta’: ‘Você e meu Norte’. Een combinatie van een late night jazzsfeertje waarin romantiek en dramatiek elkaar afwisselden met mystieke elementen gevoed door Udo Demandt’s percussiespel. Stevie Wonder’s funky toetsenspel klonk door tijdens Van Rijthoven’s aanslagen op de Rhodes en Hohner in een opzwepend ‘Não Va Dar’.

 

Nieuwe arrangementen
Was de eerste showhelft al een winnaar, de tweede helft liet je met open mond achter. Al zittend op kussens namen de muzikanten ‘Samba Na Cama’, Olhos Azuis’ en Não Preciso’ onder handen met nieuwe arrangementen. Het gebruik van de steelgitaar, kalimba en subtiel percussiespel gaven de songs dat mooie stukje wereldkarakter. Prachtig was het geïnspireerde samenspel tussen Kieboom en Kraak in ‘Não Preciso’. Verrassing in de set was een meeslepend en loepzuiver gezongen ‘Bridge Over Troubled Water’ van Simon & Garfunkel, waarin Kieboom slechts werd begeleid door een intens spelende Van Rijthoven.

Als de swingende titeltrack ‘Trinta’ de laatste song was, dan was dat al genoeg geweest voor een geslaagde avond. Uiteraard was er ruimte voor toegiften met ‘Borboleta’ dat een subtiel gitaarloopje met zich meedroeg, en waarbij je jezelf wandelend op het strand waande, genietend van een licht briesje. De poppy bossa in het Engelstalige ‘Salve Soul’ sloot het optreden af.

Uitgebalanceerde set
Sensuàl overtrof zichzelf met een uitgebalanceerde set van rustige liedjes en meer uptempo nummers, voorzien van avontuurlijke arrangementen en intense uitvoeringen in een relaxte en overtuigende podiumperformance. De bezoekers kregen een warme deken over zich heen van een gepassioneerde groep muzikanten. De beloning voor het trotseren van een ijzig koude maandagavond.